Ratatouille Running Team: The Movie
Bij elkaar geraapt zooitje, van alles wat, een beetje van dit en een beetje van dat. Pak een paar Limburgers, zet daar wat Brabanders bij en complementeer de bende met een echte Hagenees. Het RatatouilleRunning Team was geboren ……… Gisterochtend stond deze bonte mix op het drielandenpunt in Vaals om daar samen de estafette van Vaals naar Venlo tot een goed einde te brengen. 
Afgelopen week moest nog noodgedwongen naar een vervanger voor Ron worden gezocht, aangezien hij onvrijwillig een paar dagen vol pension genoot in een Brabants ziekenhuis. Gelukkig was Limburger Roger een geweldige vervanger! Om 8.17 uur beet Hans de spits af voor het RRT, gevolgd Dannielle, Roger, Miranda, Tiny, Petra en Leo. Zelf heb ik de ongeveer 110 kilometer tussen Vaals en Venlo per fiets afgelegd. 
Ik werd hierbij vergezeld door 1of 2 lopers die om beurten een etappe meereden. Onderweg heb ik een poging gedaan om het een en ander op film vast te leggen en wat foto's te maken. Tijdens de eerste vier etappes bleef de zon achter de wolken en was het best aangenaam om door het Limburgse land te fietsen. Onderweg kwamen we een paar stevige pukkels tegen die er voor zorgde dat bij sommige andere teams de loper eerder boven was dan de begeleidende fietser. Maar ja, hardlopen bergop gaat dan ook sneller dan wandelen met de fiets aan de hand …….. 
Na de herstart voor de laatste drie etappes kregen de lopers te maken met de doorgebroken zon. Een pittig karwei dus! Maar het varkentje werd door de dames en heren die de warmte trotseerden vakkundig gewassen. Ik kan nog veel meer gaan vertellen over deze geweldige zondag in het zuiden, maar beelden zeggen meer dan woorden, dus daarom hieronder "Ratatouille Running Team, the Movie".
Als het filmpje het niet doet: klik hier
Ondertussen heb ik de enkel door een deskundige laten bekijken. De diagnose was stevig verrekte enkelbanden. Het toch lopen in Den Haag is natuurlijk niet bevorderlijk voor het herstel geweest. Het advies was dan ook om minimaal de komende week de enkel zoveel mogelijk te ontlasten, met andere woorden "nie lopen nie". In het advies kwam gelukkig "Nie fietsen nie" nie(t) voor. Gisteravond heb ik al een rondje gemaakt en ook vanavond ben ik weer met de fiets op pad geweest. 
In Valkenswaard werd een 10 kilometerwedstrijd gelopen waar ik aan had willen deelnemen. Dus op de fiets naar Valkenswaard, via het Leenderbos, de Achelse Kluis en de Malpie. Daar heb ik mijn clubgenoten aanmoedigen en vervolgens via de kortste weg weer terug naar huis te fietsen. Totaal brachten de fietstochtjes van gisteren en vandaag 110 (53+57) kilometer op de teller. 
Toen ik iets na achten in Den Haag aankwam (kleine omleiding door afgesloten A12) was het webloggersbasiskamp al helemaal ingericht. De coaches Ronald, Tiny en Fred hadden alles onder controle. Ze gaven hun teams de laatste instructies, deelde de shirts uit en arrangeerde de teamfoto's. Ondertussen werd de "keukentafel" rijkelijk gevuld met allerlei lekkers! Appeltaart, Zeeuwse bolussen, Limburgse Vlaai, gevulde Belgische rijstkoeken, Udens kruidkoek en ga zo maar door. En dan onze special guest! Geweldig dat hij aanwezig was. Hoewel hij niet mee kon lopen kwam hij ruimschoots aan zijn trekken! Hij trok wat af gedurende de dag. De ene foto na de andere. Verder trakteerde 
Om negen uur werden de startlopers weggeschoten en was er een begin gemaakt met de 12 uurs estafette. Al bij de eerste doorkomst lag het weblogteam met snelle jongens (Lighting Runners) op kop. Erg spannend zou het ook niet meer worden want 12 uur later had het team zo'n enorme voorsprong opgebouwd dat het zelfs mogelijk was geweest om een uur eerder te stoppen of bijvoorbeeld halverwege te gaan barbecueën. De beide Driemtiems draaide in de middenmoot mee en behaalde uiteindelijk een 6e en 10e plek bij de 16 deelnemende 12-uurs teams. Over mijn eigen lopen kan ik kort zijn, het was niet geweldig wat ik presteerde. Gelukkig was het lopen maar bijzaak want de gezelligheid stond voorop. De voorbereiding op de estafette was voor mij niet ideaal. 
Donderdagavond onvoorziene enkelproblemen en in de nacht van vrijdag op zaterdag weinig nachtrust ivm een stevige verkoudheid. Mijn eerste twee etappes gingen nog redelijk (7.32 en 7.45), maar daarna ging het snel bergafwaarts. De enkel begon op te spelen en nadat ik voor de zesde keer rond was geweest heb ik aan opgeven gedacht. Een schoenenwissel (foto 
Bijna was het haar nog gelukt een volle ronde aan ons totaal toe te voegen maar ze sneuvelde bij de toegangspoort van de baan. Nadat het basiskamp was opgeruimd en we de douche hadden bezocht was het nog even nagenieten in de kantine onder het genot van een drankje en een prima pasta maaltijd! Na de prijsuitreiking met daarbij natuurlijk de huldiging van de hele snelle webloggers was het tijd om afscheid te nemen. En iedereen was het er over eens, het was weer een geweldige dag! Op de terugweg naar Eindhoven heb ik zelfs in de file nog nagenoten van het gehele evenement! Maar wat wil je, als je een appelwalnootcake naast je hebt staan ....... 
Mijn loopmaatjes George en Henk zijn in training voor de marathon van Eindhoven. Vanavond was het de bedoeling dat ik me bij hen zou aansluiten! Er stond een duurloopje op het programma. De lezers die nu gaan denken dat ik de marathon van Eindhoven ga lopen hebben niet goed gelezen ……. Ik train alleen maar mee, een marathon lopen doe ik dit jaar (waarschijnlijk) niet meer. Van de training met George en Henk kwam 
niets terecht. George was er niet omdat hij zijn dochter had geslagen, uuuhhh, omdat zijn dochter was geslaagd! (Iris proficiat!!). George prefereerde natuurlijk een krat Grimbergen boven een warme duurloop! En aangezien ook Henk niet aanwezig was ben ik maar met de groep van trainster Karin meegegaan voor een interval training. Maar ook van die training kwam weinig terecht ...... Tijdens de warming up ging het bij de kaatssprongen fout. Ik kwam een beetje ongelukkig terecht waardoor mijn enkel omklapte. In eerste instantie leek het mee te vallen maar toen we met onze 800-tjes bezig waren moest ik al bij de tweede afhaken. Het voelde allemaal niet zo lekker. Heel rustig ben ik vervolgens naar huis gedribbeld om daar direct de coldpacks uit de vriezer te halen. Met een ingepakte enkel heb ik voor de televisie naar het voetballen zitten kijken. Maar na tien minuten werd ik helemaal gestoord (voor zover nog mogelijk) van het slechte voetbal en 
het geluid van de 
De 12-uurs estafette koorts neemt toe! Een groot aantal webloggende hardlopers kijkt reikhalzend uit naar zaterdag 20 juni wanneer er in Den Haag van 's morgens 9 tot 's avonds 9 om beurten rondjes van 1885 meter gelopen moeten worden. De drie teams van ieder 6 bloggers zullen na afloop in ieder geval garant staan voor geweldige verhalen op hun weblogs. Voor twee van de drie teams is het lopen eigenlijk bijzaak, die doen hoofdzakelijk mee voor de fun. Die fun zal ook bestaan uit het aanmoedigen van het snelle team dat voor de prijzen gaat. Op de diverse weblogs wordt natuurlijk al vooruit gekeken naar aanstaande zaterdag, dus kon ik niet achterblijven. Hieronder een overzicht van de deelnemende webloggers: 
Dan even terug naar de eerste twee dagen van deze week. De twee te warme wedstrijden van afgelopen weekend hebben er flink ingehakt. Maandagochtend was het weer eens Pinokio time. Het opstarten van de nieuwe week ging namelijk erg moeizaam. Met veel gepiep, gekraak en gekreun ben ik de maandag doorgekomen. Lopen of fietsen na werktijd heb ik dan ook totaal niet overwogen. Vandaag moest ik wel lopen want ik had toegezegd om loopgroep 3 van Eindhoven Atletiek te begeleiden. Gelukkig kon ik het rustig aan doen en na een wat moeizame start ging het lopen op het eind weer heerlijk soepel.
Nee, nee, W.W. wil niet zeggen dat ik mijn baan kwijt ben! Nee, het staat gewoon voor (te) Warm Weekend. De bostraining van zaterdag heb ik alleen bezocht voor het laatste deel, het napraten op het terras. Daarna een beetje losfietsen (34 km) op de mountainbike, om vervolgens in de avonduren deel te nemen aan de Jazzloop in Oirschot. Eigenlijk was het de bedoeling om in Oirschot zo hard mogelijk te gaan lopen maar toen ik in de auto naar dit mooie Brabantse dorpje reed, gaf de display een buitentemperatuur van 24 graden aan. Veel te warm dus. Vanzelfsprekend heb ik mijn doel bijgesteld. Na een ingewikkelde berekening, waarbij ik een warmtetoeslag en een zonnestralingscoëfficiënt heb meegenomen, kwam ik tot een doeltijd net onder de 50 minuten. Er moesten dus kilometers van 5 minuten worden gelopen. Samen met John en Cees helemaal achteraan gestart. John verdween al snel naar voren en na een kilometer heb ik ook Cees laten gaan. De eerste twee kilometer kwamen aardig in de buurt van de 5 minuten, maar daarna ging het mis ...... 
Het ging steeds harder en in de laatste ronde kreeg ik warempel Cees en John nog in het vizier. Uiteindelijk kon ik 46.27 over de 10 kilometer noteren. Na afloop kreeg iedere deelnemer een overheerlijke doos zomerkoninkjes (
daarna even kijken naar de doorkomst van de marathon lopers. Ook 
Ik kon mijn tempo niet vasthouden en moest gaan "werken". Het begon (te) warm te worden, ik had ineens last van Jazzloop benen, er liepen regelmatig marathonlopers in de weg, ik ging zelfs een keer bijna op mijn bek, af en toe liep mijn schaduw met me mee en ik zat ook nog een keer bijna achterop bij een begeleidende fietser. O ja, en ik had ook een verkeerd (Amsterdam) shirt aan ..... Na een kilometer of 17 liep ik zelfs zwoegend en moeizaam kijkend 
Na de onvoorziene rustdag van afgelopen zondag had ik maandag ontzettend veel zin om, na een vermoeiende dag op kantoor, in beweging te komen. Eerst even snel de racefiets ter reparatie aangeboden en daarna de loopschoenen aan! Heerlijk rustig heb ik iets meer dan 10 kilometer afgelegd. Op 1 wat snellere kilometer na kon ik zonder moeite alle kilometertijden ruim boven de 6 minuten houden. Onderweg had ik zelfs tijd om bij de Karpendonkse Plas een praatje te maken met een aantal trainende clubgenoten. Dinsdag daarentegen had ik het veel te druk met mijn werk en zag ik geen mogelijkheid voor een sportieve onderbreking. Woensdag was er gelukkig weer wel tijd om wat te sporten. Maar als er tijd is wil dit niet zeggen dat er gesport wordt. 
In de stromende regen op weg naar Martin voor ons wekelijks 
Het was een gezellig sfeervol evenement met live muziek, grote barbecue, tombola (elke deelnemende loper kreeg het eerste lot gratis) en horecavoorzieningen op en rond de gezellige binnenplaats van de boerderij. Voor de jeugd was er o.a. een groot springkussen en diverse andere attracties. De volledige opbrengst van de wedstrijd kwam ten goede aan de boerderij. Het parcours ging voor het grootse deel over het terrein van Stichting Pergamijn, maar er werd ook langs 
Voordat we het 5 kilometer parcours werden opgestuurd moesten er eerst 3 rondjes rond het park in centrum van Nuenen worden gelopen om aan de halve marathon afstand te komen. Achteraan bungelend in het veld ging de eerste kilometer veel te hard. In minder dan 5 minuten waren we, in bijna laatste positie, bij het 1 kilometer punt. Het tempo moest dus drastisch naar beneden! Nadat kilometer 2 ook nog veel te hard ging begon het in kilometer 3 ergens op te lijken (5.35). Maartje scheen er weinig moeite mee te hebben want ze liep er nog lekker ontspannen bij en had nog babbels genoeg. Gezien haar sportieve achtergrond, de manier waarop ze daar liep en de perfecte weersomstandigheden dacht ik bij mezelf dat een aanscherping van haar PR (1.58) tot de mogelijkheden moest behoren. Wijselijk heb ik daar mijn mond maar over gehouden en ben gewoon het tempo van om en nabij de 5.35 blijven lopen. En dat ging prima! Nadat wij er een kilometer of 4 op hadden zitten werden we gepasseerd door de eerste loper van de 5 kilometer, die er op dat punt een kilometertje minder op had zitten. Nou ja passeren ..... Luc Krotwaar kwam ons gewoon voorbij vliegen! (Eindtijd precies 15 minuten). Na Luc werden we nog door vele andere 5,10 en 15 kilometerlopers voorbij gelopen wat natuurlijk voor de nodige afleiding zorgde. Iedere ronde werd dat natuurlijk minder en in de laatste ronde passeerde er helemaal niemand meer. Ondertussen bleven wij gewoon onze kilometers draaien, regelmatig vastgelegd door fotograaf Paul (Paul bedankt!). In die laatste ronde maakte ik Maartje duidelijk dat ze gewoon een PR ging lopen. Ik hield rekening met het nodige verval en voorzag een lage 1.57. Maar er kwam helemaal geen verval! In de laatste ronde zat zelfs een kilometer van 5.13! Uiteindelijk verpulverde Maartje haar PR en ging in 1.53.51 over de eindstreep! Een geweldige prestatie. Maar ze kan nog veel harder ....... 
Na de mooie Pinksterdagen werd het gelukkig wat minder mooi, alleen had er voor mij wat meer water naar beneden mogen kletteren in verband met de "ontstoffing" van de lucht. Voor hooikoortspatiënten is een stevige regenbui vaak een enorme opluchting. Een ander gevolg van het minder warme weer is dat mijn Raket consumptie als een raket is afgenomen. Tijdens de Pinksterdagen heb ik het ene na het andere ijsje verslonden. Nu staat de teller al weer een paar dagen op 0. (Dit komt ook omdat er geen raketten meer in het vriesvak liggen ….). De reden van dit raketten relaas wordt aan het einde van dit bericht wel duidelijk, want ik denk dat als ik de volgende raket verorber, ik dit toch wel met een iets andere gedachten zal doen. Na afgelopen woensdag een klein Hut rondje met Martin te hebben gelopen heb ik donderdag een rustdag ingelast. De reden van die rustdag was dat ik op mijn normale rustdag, gisteren dus, een 10 kilometer in Echt heb gelopen. Samen met Henk en John heb ik daar in het Limburgse deelgenomen aan de 
Op een mooie (eerste) Pinksterdag toch eigenwijs geweest en een rustig duurloopje gedaan met wat clubgenoten. Toen ik om kwart over negen richting atletiekbaan liep viel het nog mee met de warmte, maar de temperatuur liep daarna snel op. Tot overmaat van ramp sloeg ook de hooikoorts weer eens totaal onverwacht toe. De rest van de dag daarna weinig meer uitgevoerd ......
Op een mooie (tweede) Pinksterdag daarom maar niet weer eigenwijs geweest ........ Op de racefiets naar Eersel en daar een groot aantal lopers en loopsters zien lijden tijdens de Pinksterloop. Via Eersel heb ik mijn fietstocht vervolgd om na 86,5 kilometer weer thuis voor de deur te staan. Gelukkig bleef de hooikoorts deze keer beperkt tot een paar stevige niesbuien. Daarna op televisie even een uurtje 
voorspoedig maar daarna ging het ineens een stuk minder. De harde wind had duidelijk zijn tol geëist en het tempo daalde dusdanig dat de grote 
Op een mooie (vierde) Pinksterdag ..... Zo mooi zal die dag niet worden. Als ik de weersverwachting bekijk gaan de temperaturen gelukkig omlaag. Ik zie alleen jammer genoeg geen regenwolken, want dat zou wel eens goed zijn tegen de hooikoorts!
Laatste reacties